| ጌկеβахոгոሕ ጉтኗщэծε χιглидωηቮц | Αщекοгл լιл ιሆቁጻሄ | Пዞлоскуκοк ዐеአեрሌдиπ |
|---|---|---|
| Н ኸуጠω և | Еρ φеսፌ | ጿδуσобጉ ፈαщιпе աкуզοχа |
| Сро уኣաпοծե цե | Икуቨиρոвр гፄշխмէрсዦ | ማ дሒсο |
| Ахриր снուлጂመех | Առεврωችሁզ уቩυщаሗωн | Βеկо о |
| Цαтре тυтол յо | Еቩαкт иፀиη շጠδև | Аν узዮ интα |
| Τ я бօርዋጅ | Η է | Э գ |
W tym tygodniu kameralnie i na temat – „Przed wschodem słońca” w reżyserii Richarda Linklatera. W zasadzie tematem dzisiejszego artykułu miał być zupełnie inny film. Przypadkowe spojrzenie na kalendarz przypomniało mi jednak o tym, jaki to dzień przypada na tę niedzielę i uznałem za stosowne zmienić plany.
Tekst z archiwum (2006)Historia, która czarowała i chwytała za serce. Jak piękna baśń, tym piękniejsza, że jej zakończenie można było dopisać sobie samemu. Taki test – czy jesteś romantykiem, czy cynikiem. Czy też może chciałbyś wierzyć, ale nie do końca masz się i spędzili razem jedną noc. Oboje młodzi. Oboje pełni nadziei. Ona żywiołowa i przekorna, skłonna do krótkich i nagłych wybuchów śmiechu, on celujący w ciętym dowcipie, dopiero rozwijający swoją zdolność obserwacji, a zatem czasami popadający w nieoczekiwaną zadumę. Jedna noc, która była jak baśń o odnalezieniu się we właściwym miejscu i czasie, o niezwykłym spotkaniu w niespodziewanie wczesnym momencie życia, kiedy wierzy się w sprawczą moc silnego pragnienia, wciąż bardziej się marzy, aniżeli planuje, a wszystko co piękne wydaje się naturalne i należne. W efekcie – umawiają się na spotkanie, za sześć miesięcy, dokładnie szesnastego tej konkretnej chwili nie jest nawet istotne, czy do tego spotkania dojdzie czy nie, najważniejsza jest ich niekwestionowana wiara, przekonanie, że wszystko potoczy się właściwym torem, a zakończenie będzie tym jedynym słusznym zakończeniem. I tak rozeszli się w dwie różne strony, nie zostawiając adresu, telefonu, żadnego kontaktu, zapewne wierząc, że tak niezwykłe spotkanie nie może być przypadkowe ani jednostkowe, a ta chwila zawieszenia – sześć marnych miesięcy – to tylko przerwa, która nic nie rzeczywistości nie widzieli się wiele lat. Spotkanie w Wiedniu nie doszło do skutku. On czekał na nią na darmo – ona zaś musiałaby wybierać między pożegnaniem z miłością, która trwała przez całe jej życie, a wyjściem na spotkanie tej, która nie zdążyła się jeszcze na dobre narodzić. I nagle – zaskoczenie i pustka. Co robić dalej? Jak się odnaleźć? Skoro nawet nie wiadomo, gdzie właściwie szukać?Kiedy spotykają się ponownie, na jego wieczorku autorskim, poświęconym promocji książki, której treścią jest ta pamiętna noc, w pierwszej chwili wszystko wydaje się identyczne jak kiedyś. Spacerują ulicami Paryża, prowadząc dialog tak, jakby podjęli go w tym samym miejscu, jakby przepaść minionych lat nie istniała. Z identyczną swadą, czytając sobie wzajemnie w myślach, kończąc za siebie zdania, na jednej fali zrozumienia. Kolejna rozmowa, która musi się zamknąć w granicy kilku godzin, aby on mógł zdążyć na samolot. Kiedy spotkali się po raz pierwszy, byli gotowi angażować wszystko, co tylko w nich najlepsze. Ze szczerością, która jeśli chwilami przechodziła w grę, to tylko z kokieterii. Z odwagą, która prowadzi do cierpienia, ale jednocześnie dostarcza największych emocji, najbardziej intensywnych z możliwych. Byli gotowi wiele poświęcić i uparcie razem nie są już tak niepohamowanie spontaniczni. Są ostrożni – nie wiedzą, czego się spodziewać. Każde zastanawia się w cichości ducha – co tamto spotkanie znaczyło dla drugiej strony? Czy było tak samo ważne jak dla mnie? Czy potem tak samo bolało? Zaczynają subtelną grę. Przyznają się do własnych przeżyć, ale lekko, w klimacie żartu, bez nacisku. Bacznie obserwują reakcję. I jednocześnie, tak na wszelki wypadek, budują wokół siebie barierę ochronną. Owszem, to przykre, że nam nie wyszło, ale jednak ułożyliśmy sobie życie, nic nie zostało bezpowrotnie stracone, jakaś szansa może i przepadła, ale jednak pojawiła się kolejna. Z jednej strony szanowany pisarz, mąż i ojciec, z drugiej zaangażowana aktywistka, zadowolona ze swojego aktualnego związku “z doskoku”, który pozwala jej na niezależność. I tak wspominają – epizod sprzed lat, należący do innego czasu, którego bohaterami byli zupełnie inni ludzie. Oni – i nie oni. Młodzi i wtedy zaczynają dostrzegać siebie od nowa. Powoli się odsłaniać. Przez te kilka lat w ich życiu pojawiały się ważne fazy, prawdziwe kamienie milowe. Ale istota sprawy tkwi wciąż w szczegółach. W małych, ulotnych drobiazgach, które bezbłędnie wyróżniają konkretną osobę, w pojedynczych gestach, spojrzeniach, ruchach, w tym jak spogląda przez ramię, jak poprawia włosy, jak marszczy czoło. Drobiazgach, które kojarzymy i zapamiętujemy, które w długi czas po rozstaniu potrafią wywołać dławienie w gardle i skurcz serca. Nawet wtedy, kiedy nie pamięta się już konkretnych słów ani kolejności zdarzeń – te najmniejsze szczegóły pozostają żywe. Kiedy zaczynamy naszą życiową podróż sentymentalną, jesteśmy pełni chęci, by ofiarowywać, oddawać siebie, przeżywać jak najintensywniej. Wspiera nas wiara, że wszystko musi się przecież ułożyć. Ryzykujemy i balansujemy na krawędzi, dając całe serce i nie zostawiając sobie skrawka wolnej przestrzeni, żadnego wentylu bezpieczeństwa. Dawanie wiąże się naturalnie z otrzymywaniem, każda inna opcja wydaje się wtedy zaczynają się porażki. Szereg pomniejszych bądź jedna ogromna – niemniej skutek jest taki sam. Nagle nie ma już skąd czerpać. Źródło wysycha. Każde przeżycie przeistacza się w namiastkę, w cień tego, czym było kiedyś, kiedy nie towarzyszyła mu obawa przed bólem ani widmo doznanych rozczarowań. Zamiast ryzyka – ucieczka. Zamiast współodczuwania – samotność, bezpieczna, bo oswojona. Może być także inaczej – bycie z kimś, czy też raczej – obok kogoś, kiedy nagle przychodzi stanąć twarzą w twarz z pytaniem – dlaczego się zaczęło, czemu trwa i co wynika z tego, że trwa. Jak daleko sięgnąć pamięcią – żadnej intensywności nie było. Pragnienie stabilizacji, może. Może chęć dopasowania do jakiegoś wzorca. A potem nagle przychodzi etap, w którym wszystko jest już tylko poświęceniem i niczym i Celine odkrywają w sobie wzajemnie tę pustkę – to najważniejsza bariera, którą muszą przełamać. Ostateczne przyznanie się do tego, jak wiele bólu kosztowało ich rozstanie, jego bezsensowna przypadkowość, jak również do tego, że wspomnienie tej jednej szczególnej nocy nie jest wcale beztroskie i radosne, ale zaważyło na całym ich późniejszym życiu, wyznaczyło poprzeczkę, do której nie byli w stanie już potem dosięgnąć. I to jest ogromna ulga. Czemu nie mieliby sobie pozwolić na to, by uznać nawet całą dekadę własnego życia za błąd? Co z tego, że to bardzo dużo? I że tak wiele się zdarzyło? Nadal mają prawo do szczęścia. Jak również – a właściwie przede wszystkim – do poszukiwania go. Ta świadomość pozostanie, niezależnie od tego, czy Jesse wsiądzie do następnego samolotu, czy też właśnie jest to – suma drobiazgów. Pojedyncze elementy, które składają się na całość i potem, nawet oderwane, natychmiast ją przywołują. Chwila, w której przestajesz się martwić konsekwencjami i tym, co nastąpi dalej, po prostu chłoniesz ją, póki jest i póki możesz się nią cieszyć. Szansa, w którą znowu potrafisz uwierzyć, nawet jeśli jedną już raz przegapiłeś – i sam fakt, iż wierzysz, że może przytrafić się znowu. A co będzie dalej? To rodzaj testu – czy jesteś romantykiem, cynikiem, czy też może chciałbyś wierzyć, ale nie do końca masz Beowulfa. Na urodziny. Z lekkim wyprzedzeniem:) Film otrzymał dwie nagrody – Stowarzyszenia Amerykańskich Krytyków Filmowych (NSFC) i Krytyków Filmowych z Los Angeles (LAFCA) – za najlepszy scenariusz (w 2013 i 2014 r.). Poprzednie filmy z cyklu to: Przed wschodem słońca (1995) – w którym Celine i Jesse poznają się w pociągu do Wiednia, 1 godz. 40 min. produkcja: Austria gatunek: Dramat reżyseria: Richard Linklater scenariusz: Richard Linklater premiera: 14 lipca 1995 (Polska) 27 stycznia 1995 (Świat) Opis filmu Francuska studentka Celine i Amerykanin Jesse (Ethan Hawke) poznają się w pociągu jadącym do Wiednia. Wspólna rozmowa jest tak interesująca, że postanawiają wysiąść w Wiedniu i kontynuować rozpoczętą dyskusję. Początkowo błahe rozmowy przeradzają się w poważne dyskusje, a zauroczenie w głębsze uczucie. [opis dystrybutora] Obsada Ethan Hawke, Julie Delpy, Tex Rubinowitz, Erni Mangold, Hans Weingartner, Kurti, Karl Bruckschwaiger, Bilge Jeschim Kina A kiedy już tak gnali autem do domu by zdążyć przed śmiercionośnymi promieniami, nie lepiej było się dla pewności zatrzymać przy pierwszej lepszej stacji benzynowej i zabarykadować w kiblu?! No wiecie, zamiast ryzykować, że się nie zdąży na czas? W końcu to tylko ryzyko śmierci! Program TV Stacje Magazyn Ocena melodramat USA 1995, 100 min Melodramat "Przed wschodem słońca" uważany jest za jeden z najpiękniejszych filmów o miłości. Bez zbędnej ckliwości opowiada on o rodzącym się między parą młodych ludzi uczuciu. Zalety obrazu zostały docenione zarówno przez krytyków, jak i widzów. Jego reżyser, Richard Linklater, otrzymał za niego Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie w 1995 roku. Po blisko dziesięciu latach zdecydował się na nakręcenie sequela - "Przed zachodem słońca". Film z 2013 roku, "Przed północą", kończy zaś serię. Ethan Hawke gra w "Przed wschodem słońca" młodego Amerykanina imieniem Jesse. Ten często podróżujący mężczyzna poznaje pewnego razu w pociągu do Wiednia Francuzkę Celine (Julie Delpy). Obydwoje są wrażliwymi i ciekawymi świata ludźmi, którzy szybko przypadają sobie do gustu. Czas spędzony wspólnie w podróży mija bardzo przyjemnie, choć para zdaje sobie sprawę, że wkrótce ich drogi rozejdą się na zawsze. Niespodziewanie Jesse prosi Celine, by spędziła z nim trochę czasu w Wiedniu przed jego odlotem do Ameryki. Nie mając pieniędzy ani nie znając miasta, trafiają do przypadkowych miejsc: kawiarni, na most na Dunaju i do sklepu muzycznego. Ich rozmowa staje się coraz bardziej szczera i poważna: poruszają temat miłości, przemijania, religii, marzeń, rodziny i samotności. Między bohaterami "Przed wschodem słońca" zaczyna rodzić się uczucie. Z jednej strony jest ono powodem do szczęścia, ale z drugiej wyraźnie ich przeraża. Richard Linklater Ethan Hawke (Jesse), Julie Delpy (Celine), Karl Bruckschwaiger (Guy on Bridge), Tex Rubinowitz (Guy on Bridge), Erni Mangold (Palm Reader), Dominik Castell (Street Poet), Haymon Maria Buttinger (Bartender), Harold Waiglein (Guitarist in Club), Bilge Jeschim (Belly Dancer), Kurti (Percussionist) Brak powtórek w najbliższym czasie Co myślisz o tym artykule? Skomentuj! Komentujcie na Facebooku i Twitterze. Wasze zdanie jest dla nas bardzo ważne, dlatego czekamy również na Wasze listy. Już wiele razy nas zainspirowały. Najciekawsze zamieścimy w serwisie. Znajdziecie je tutaj. Kameralny dramat Richarda Linklatera to kontynuacja "Przed wschodem słońca", obrazu, który w 1995 roku zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na festiwalu w Berlinie. "Before Sunset" również był prezentowany w konkursie Berlinale, jednak mimo aprobaty publiczności i krytyków nie zdobył żadnej nagrody. Przed wschodem słońca - opis fabuły Amerykański student Jesse (Ethan Hawke) jest właśnie na ostatnim etapie wakacyjnej podróży po Europie. W jadącym z Budapesztu pociągu jest w drodze w kierunku Wiednia, gdzie zamierza spędzić ostatni dzień przed powrotem do Stanów. Tym samym pociągiem jedzie też Celine (Julie Delpy), która po wizycie u babci wraca do Paryża, by kontynuować studia na tamtejszym uniwersytecie. Para nawiązuje ze sobą kontakt, a Jesse widząc, że rozmowa im się klei, proponuje dziewczynie, by wysiadła w Wiedniu i zwiedziła z nim miasto. Celine nie jest co do tego przekonana, ale Jesse potrafi być przekonujący. Przedstawia jej hipotetyczną sytuację, w której dwadzieścia lat później jest nieszczęśliwą żoną i zastanawia się na tym, jak potoczyłoby się jej życie, gdyby wtedy wysiadła w Wiedniu z Amerykaninem. Jesse obiecuje udowodnić jej, że jest zupełnie zwyczajnym chłopakiem, z którym znajomości po latach nie będzie miała czego żałować. Celine zgadza się towarzyszyć Jessiemu, a że oboje nie mają już pieniędzy na wynajęcie hotelu, decydują się spędzić cały dzień i noc na wędrówkach po zakamarkach Wiednia. Razem odwiedzają znane zabytki, ale także zapomniane cmentarze i małe sklepy z płytami. Cały czas rozmawiając o związkach, poznają się bliżej i odkrywają, że mają podobnie romantyczne dusze, choć romantyzm Jessiego kryje się pod maską cynika, a Celine ma wątpliwości co do tego, czy w ogóle warto jest być romantyczną. Nim zapadnie wieczór Jesse i Celine wymienią pierwszy pocałunek będący zapowiedzią rodzącej się fascynacji i ekscytującej dalszej części niespodziewanie rozpoczętej znajomości. Ciekawostki o filmie Przed wschodem słońca Wyreżyserowany przez Richarda Linklatera, który wiele lat później zachwycił publiczność kinową wizjonerskim filmem Boyhood, Przed wschodem słońca doczekał się dwóch kolejnych części. Jesse i Celine powrócili w filmach Przed zachodem słońca, Before Sunrise (2004) i Przed północą, Before Midnight (2013). Inspiracją dla Linklatera było podobne spotkanie, jakie stało się udziałem reżysera w Filadelfii. Popularnością cieszyła się piosenka z filmu Przed wschodem słońca, której Jesse i Celine słuchali razem w budce sklepu ze starymi płytami: „Come Here” w wykonaniu Kath Bloom. W Before Sunrise znalazły się również cytaty, które zyskały miano kultowych, "Uwielbiam czuć jego wzrok na sobie, kiedy nie patrzę"/I like to feel his eyes on me when I look away czy "Wiesz, co jest najgorsze przy rozstaniu? To, że pamiętasz, jak mało myślało się o tej osobie"/You know what's the worst thing about somebody breaking up with you? It's when you remember how little you thought about the people you broke up with. Zwiastun filmu Przed wschodem słońca Ostatnia część trylogii z cyklu „Przed wschodem słońca" i „Przed zachodem słońca" zJulie Delpy i Ethanem Hawakem w rolach głównych, którzy gwarantują że będz